โรคเหี่ยวเน่าแดงในอ้อย เกิดจากเชื้อรา Fusarium moniliforme สามารถเข้าทำลายอ้อยได้ทางรากและโคนต้น ส่วนเชื้อ Colletotrichum falcatum สามารถเข้าทำลายอ้อยได้ตามรอยแผลที่เกิดจากหนอนหรือแผลแตกของลำ หรือทางรอยเปิดธรรมชาติ หากเกษตรกรปลูกโดยใช้ท่อนพันธุ์อ้อยที่ติดโรคเหี่ยวเน่าแดง จะทำให้การระบาดกระจายในวงกว้างและยากต่อการป้องกันกำจัด นอกจากนี้เชื้อยังระบาดได้โดยเชื้อราปลิวไปกับ ลม ฝน และน้ำชลประทาน

ลักษณะอาการ

อ้อยจะยืนต้นตาย โดยระยะแรกอ้อยอายุ 4-5 เดือน ใบจะเหลือง ขอบใบแห้ง ยืนต้นแห้งตายเป็นกอๆ จนถึงระยะเก็บเกี่ยว เมื่อผ่าในลำจะเห็นเนื้ออ้อยเน่าช้ำเป็นสีแดงเป็นจ้ำ หรือเน่าเป็นสีน้ำตาลปนม่วงปนเทา มีเชื้อราสีขาวและสีเทาฟูอยู่ในเนื้ออ้อย ไม่สามารถเก็บเกี่ยวได้

ลักษณะอาการโรคเหี่ยวเน่าแดง อ้อยจะเหี่ยวตายฉับพลันยืนต้นแห้งตายไม่สามารถเก็บเกี่ยวได้

ระยะแรกอายุ 4-5 เดือน อ้อยใบเหลือง ขอบใบแห้ง

อ้อยจะยืนต้นแห้งตายเป็นกอ ๆ จนถึงระยะเก็บเกี่ยว

เมื่อผ่าในลำจะเห็นเนื้ออ้อยเน่าช้ำเป็นสีแดงเป็นจ้ำ หรือเนื้ออ้อยเน่าเป็นสีน้ำตาลปนม่วง

การป้องกันกำจัด เมื่อพบการระบาด ก่อนการเก็บเกี่ยว ตั้งสติและจัดการปัญหาที่เกิดขึ้นดังนี้

-เร่งระบายน้ำแปลงที่มีน้ำขัง

-งดการเร่งปุ๋ยและน้ำ

-รีบตัดอ้อยเข้าหีบ

การจัดการแก้ไขหลังเก็บเกี่ยว

-รื้อแปลงทิ้ง

-ทำลายซากตอเก่า โดยการคราดออกและเผาทิ้ง

-ตากดิน ประมาณ 3 ครั้ง

-ปลูกพืชสลับ เช่น ถั่ว ปอเทือง ก่อนปลูกอ้อยฤดูใหม่

-ปลูกพันธุ์ที่ต้านทานโรคเหี่ยวเน่าแดง หลีกเลี่ยงการปลูกอ้อยพันธุ์เดียว

-คัดเลือกพันธุ์ที่สมบูรณ์ จากแหล่งที่ไม่เป็นโรค หรือเตรียมแปลงพันธุ์ด้วยตนเอง

-ถ้าไม่แน่ใจว่าพันธุ์ต้านทานหรือไม่ ก่อนปลูกควรแช่ท่อนพันธุ์ในสารเคมีเพื่อป้องกันกำจัดโรค ดังนี้

เบนโนมิล (เบนเลท 25% WP) อัตรา 25 กรัม ต่อน้ำ 20 ลิตร

ไธโอฟาเนท-เมททิล (ทอปซินเอ็ม 50%) อัตรา 20 ซีซี ต่อน้ำ 20 ลิตร

โปรพิโคนาโซล (ทิลท์ 250EC) อัตรา 16 ซีซี ต่อน้ำ 20 ลิตร